زندگی با آیه ها – دکتر رفیعی – رمضان - سحر هفتم
بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـنِ الرَّ‌حِیمِ

آیه ۸۲ سوره مبارکه مائده:
لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَهً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُوا وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّهً لِلَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ قَالُوا إِنَّا نَصَارَى ذَلِکَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّیسِینَ وَرُهْبَانًا وَأَنَّهُمْ لَا یَسْتَکْبِرُونَ

موضوع بحث آیه ۸۲ سوره مائده در مورد قوم یهود است.

این آیه، مخالفین پیامبر را به سه بخش تقسیم کرده است. یهود، مشرکین و مسیحیانی که به توصیه قِسّیسین، راهبان و علمایشان و به فهم خودشان خدمت پیامبر رسیدند و با پیغمبر راه آمدند و مسلمان شدن و دشمنی نکردند.
آن دو گروه اول یعنی یهود و مشرکین را می فرمایند :لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَهً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُوا یعنی شدیدترین مردم از نظر عداوت و دشمنی یکی یهود و دیگری مشرکان هستند.

در ادامه آیه می فرماید:وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّهً
برخی ها که از نظر محبت و دوستی با مسلمانان نزدیک بودند به مسلمان ها، آن ها چه کسانی بودند؟
قَالُوا إِنَّا نَصَارَى
مسیحیانی که اسلام رو پذیرفتند، به پیامبر احترام و ادب کردند. یک نکته در مورد گروه سوم یعنی مسیحیان که خیلی از مفسران گفتند: آن نجاشی پادشاه حبشه(نام امروزی حبشه: اتیوپی) است که وقتی جعفر بن ابی طالب برادر امیرالمؤمنین حضرت علی(ع) به اتفاق حدود ۸۰ تا ۱۱۷ نفر به جده آمدند و از آنجا به سمت حبشه رفتند.

آن هم در سال پنجم بعثت که تقریبا حدود پانزده سال در حبشه بودند. یک جوانی در رأس ۷۰ الی ۱۰۰ نفر آدم به حبشه رفتند.
مشرکین هم زرنگی کردند و فورا عمروعاص را به همراه یکی دیگر را قبل از آن پیش نجاشی فرستادند تا زمینه رو خراب کنند.
عمروعاص هم پی آن ها آمد پیش اینا و گفت: جناب نجاشی یک سری از این جوان های ما گول یک آدمی را خوردند. نعوذبالله، تعبیرمن است.

او هم ساحر و کاهنه بین خود ما هم بوده ولی الان آن ها گولش را خوردن و از رده خارج شدن ما از شما خواهش داریم آن ها را به ما برگردونید، ببریم و به حسابشان رد مکه برسیم.
نجاشی آدم عاقلی بود و گفت: من اول حرف آن ها را باید گوش کنم.

جلسه تشکیل شد و نجاشی نشست و آن ها وارد شدن و سجده هم نکردن. عمروعاص خوشحال شد و گفت: اینم یک برگ برنده.
ببین ادب هم ندارند. نجاشی به آن ها گفت: شما کی هستید؟ جعفر سخنران مبلغ بین الملل و خطیب بوده؛گفت: جناب نجاشی ما یک قومی بودیم در فقر، در سختی و بت پرستی.

خون مُردار وشراب می خوردیم. با هم می جنگیدیم. جعفر شروع کرد نقطه ضعف ها را مطرح کردن. اما شخصی آمد پیامبر و ما را از این وضع نجات داد و گفت: به جای بت، خدا بپرستید.

حالا این می داند که خود نجاشی خداپرست مسیحی است. درسته اعتقادش به جای اسلام، مسیح است. این پیامبر ما را از می خوردن، فساد، زنده به گور کردن دختران و ربا و …. نجات داد.
حرف ها رو زد، نجاشی خوشش آمد گفت: خب این آقایی که میگید پیامبر چه چیزی میگن؟ جعفر آدم زرنگ و فهیمی بود.
سوره مریم را انتخاب کرد و نجاشی هم حساس بر مریم مادر عیسی.

جعفر شروع به خواندن آیات کرد که مریم پاکیزه است، برگزیده است که همین طور اشک از چشمان نجاشی در حال جاری شدن بود. رو کرد و به آن ها گفت: نخیر ایشان را من به شما تحویل نیمدهم. جعفر را نگه داشت و پانزده سال ماندنشان در حبشه باعث شکل گیری اسلام شد.

گفتنِ این بخش دوم آیه اشاره به همین نجاشی و همکاری او با جعفر است؛ حالا برخی نوشتن نجاشی مسلمان شد و حتی پیامبر برای او نماز میت خوند. رسول خدا وقتی وارد مدینه شدن اولین کاری که کردند با سه چهار تا قبیله یهود در مدینه قرارداد بست و فرمود: طبق قرارداد بیایید در کنار هم زندگی کنیم. اما یکی پس از دیگری پیمان شکستند. به مشرکین در جنگ خندق کمک کردند خیانت کردن و جاسوس می فرستادند مشرکین را علیه مسلمان ها تحریک می کردند.

چندین بار ایجاد تفرقه کردند؛ یکی رو می فرستادند تا اختلاف ایجاد کند. شبهه افکنی می کردند و میگفتند: این ها چرا رو به بیت المقدس نماز می خوانند؟ مگر خودشان قبله ندارند. قبله که عوض شد، می گفتند: پس چرا تغییر دادید. حتی نقش توطئه ترور پیغمبر را ریختند.بنی نضیرمیخواستند پیامبر را بکشند.

رسول خدا در سه مرحله با یهود برخورد کرد؛ یهودیان بنی قینقاع، بنی نظیر و بنی قریظه
دلیل نام نهادن سوره حشر به عبارت حشر، این است که پیغمبر آن ها را از مدینه به شامات کوچ داد. و مرحله چهارم هم با یهودیان خیبر بود.

قرآن می فرماید: دشمنی یهود با مسلمان ها که أَشَدَّ النَّاسِ بودن این دشمنی از سران شان بود و این ها کسانی بودند که در واقع به دنبال نابودی مسلمانان ها بودند؛ که این برخورد صورت گرفت امروز هم همینه. امروز هم ما با آن کسانی که دارند در آمریکا انگلستان ایران زندگی می کنند که کاری نداریم.
ما با آن حزبی که به این صورت جنایت و پیمان شکنی می کند، کار داریم.