🔹 فریادهای مردم مبعوث شده (۲۸)
«مسلّماً فریادهای شما در میادین، در نتیجه مذاکرات مؤثر است.»
امام سید مجتبی حسینی خامنهای، ۲۰/۱/۱۴۰۵
#سخنرانی_حماسی_قرآنی #ویژه_تجمعات_شبانه
🔻فریاد بیستوهشتم: ما به سوی میدان جنگ پرواز میکنیم...
هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلاَّ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ (توبه: ۵۲)
سلام خدا بر شما ملت رشید و بزرگ ایران که با حضور خود در این شبها، مصداق آیه شریفه «هُوَ الَّذي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنينَ» (انفال: ۶۲) شدید و خداوند به وسیله شما، ولیاش را یاری کرد؛ بعدها خواهند نوشت که این حضور شما در خیابان، چه توطئهها و نقشههایی را خنثی کرد.
عزیزان! در نگاه جهانی، این حضور شما معنای مهمی را به دنیا منتقل کرد؛ اینکه شما ترس و واهمهای از جنگ نظامی ندارید و حاضرید در راه رسیدن به قله و آرمانها، حتی جان خود را فدا کنید. این معنا تقریباً در هیچکجای دنیای امروز وجود ندارد.
آنچه دنیا از حضور و استقامت شما فهمید این بود که: ملت ایران #جنگطلب نیست، اما #جنگترس هم نیست و #جنگبلد است.
البته این معنا را ملت عزیز در جنگ تحمیلی اول هم به دنیا اثبات کرده بود، اما کسی فکرش را نمیکرد پس از سالیان سال جنگ نرم، شبیخونهای متعدد فرهنگی و کودتاهایی نظیر ۱۳۸۸، ۱۴۰۱ و دیماه ۱۴۰۴، باز ملت ایران همان روحیه نترس بودن و #شجاعت را در نبرد با ابرقدرتهای جهان از خود بروز دهد. چرا؟ چون ملت ایران از عمق جان به آیه ۵۲سوره توبه ایمان دارند:
قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلاَّ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ
بگو: «آیا درباره ما، جز یکی از دو نیکی را انتظار دارید؟! (یا پیروزی یا شهادت)
وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصيبَكُمُ اللَّهُ بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدينا
ولی ما انتظار داریم که خداوند، عذابی از سوی خودش (در آن جهان) به شما برساند، یا (در این جهان) به دست ما (مجازات شوید).
فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ
اکنون که چنین است، شما انتظار بکشید، ما هم با شما انتظار میکشیم!»
ما یا در راه مبارزه نظامی با استکبار به پیروزی میرسیم و یا به شهادت، و هر دوی اینها در اندیشه ناب محمدی، حُسن و پیروزی است.
[الله اکبر... الله اکبر... الله اکبر...]
رهبر شهید انقلاب (ره) در اولین خطبه نماز جمعه پس از جنگ تحمیلی اول میفرمایند: «ما به سوی میدان جنگ پرواز میکنیم. آن روزی که امام اشاره کند و اجازه دهد، من اولین کسی خواهم بود که به میدان خواهم رفت. ما میدان جنگ را سالهاست آزمودهایم؛ آن هم با کسی از صدام قویتر و شقیتر، و بر او پیروز شدهایم. در میدان رفتنِ ما شکست نیست... خدا راه شکست را به روی ما بسته است. ”قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا أَيُّهَا الْكُفَّار، أَيُّهَا الصَّدام، قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلاَّ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ“؛ شما مگر دو راه در مقابل ما بیشتر میبینید؟ این هر دو راه برای ما افتخارآمیز است؛ یکی راه شهادت که افتخارش همیشگی، ثابت و لایزال است و دیگری راه پیروزی، پیروزی ظاهری. و هر دو برای ما پیروزی است.»
عزیزان! از آموزههای قرآنیمان اینطور میفهمیم که نقطه پایان تقابل ما با آمریکا و رژیم منحوس، نابودی کامل آنهاست و در این راه شکستی برای ما فرض ندارد؛ به تعبیر قرآن کریم: «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ» (انبیاء: ۱۸)؛ لذا اگر بنا به هر مصلحتی، توافقی هم صورت گرفت، بدانیم نه تنها دشمنی دشمنان با ما تمام نشده، بلکه لباس جدیدی به تن خواهد کرد که اتفاقاً مبارزه را سختتر میکند.
عزیزان! ما در این جنگ سرمایهای را از دست دادیم که به تعبیر قرآن کریم، از جنس خودمان بود و رنجهای ما برای او سخت و دشوار بود، برای پیشرفت و سعادت ما دلسوزی میکرد و حقیقتاً نسبت به همه مردم مهر پدرانه داشت: «لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَريصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنينَ رَؤُفٌ رَحيمٌ» (توبه: ۱۲۸). جبران این خسارات، جز نابودی نظام سلطه و آمریکا نیست؛ لذا ما تا تحقق آن، از مبارزه دست برنخواهیم داشت. ممکن است بنا به مصلحتی، شیوه مبارزه را تغییر دهیم، اما به هیچوجه از انتقام خون رهبر شهیدمان دست نخواهیم شست.
کمکم صدای کاروان اباعبدالله الحسین (ع) به گوش میآید و همچون فردایی، حضرت، مکه را به قصد کوفه ترک میکنند. مکتب حسین (ع) به ما آموخت زیر بار ظلم نرویم و اگر خونی در این مسیر بر زمین ریخته شد، تا احقاق کامل آن، دست از مبارزه نشوییم؛ و ما ملت ایران به فضل خدا به این درس بزرگ عمل خواهیم کرد و از خون رهبر شهیدمان نخواهیم گذشت.
والسلام علیکم و رحمة الله
