معیارِ محبوبیت؛ ثروت یا ایمان؟

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـنِ الرَّ‌حِیمِ

✍️:حجةالاسلام سیدمحمدموسوی

عزیزان و سروران ارجمند، یکی از بزرگترین چالش‌های ذهنیِ بشر در طول تاریخ، مواجهه با این سؤال است که: «چرا بسیاری از کسانی که به ارزش‌های الهی پایبند نیستند، در دنیا به رفاه، قدرت و ثروت رسیده‌اند؟» و در مقابل، چرا بسیاری از اولیاءِ خدا در سختی و تنگنا زندگی کرده‌اند؟ آیا این نشانه‌ی عدمِ توجهِ خدا به مؤمنان است؟

این تردید، یک «آفتِ فکری» است که می‌تواند ایمانِ انسان را متزلزل کند. امام صادق (ع) در کلامی بسیار دقیق و راهگشا، پرده از این حقیقت برمی‌دارند. ایشان می‌فرمایند:«إنَّ الدُنيا يُعطيهَا اللّه ُ عزَّوَجلَّ مَن أحَبَّ وَ مَن أبغَضَ وَ أنَّ الايمان لايُعطيهِ إلّا مَن أحَبَّهُ» خداوند دنیا را به کسی که دوست دارد و به کسی که دوست ندارد، هر دو می‌دهد؛ اما ایمان را عطا نمی‌کند مگر به آن‌کس که دوستش دارد.

امروز می‌خواهیم این «منطقِ توزیعِ الهی» را تحلیل کنیم و ببینیم چرا «دنیا» آن‌قدر بی‌ارزش است که خدا آن را به دشمنانش هم می‌بخشد، و «ایمان» آن‌قدر گران‌بهاست که فقط به مقربانش هدیه می‌دهد.»

«دنیا»؛ کالایی بی‌ارزش نزدِ خدا
ببینید عزیزان، قرآن کریم نگاهِ ما را به دنیا اصلاح می‌کند. در سوره زخرف، آیه ۳۳، خداوند می‌فرماید: «وَلَوْلَا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً لَجَعَلْنَا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمَنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفًا مِنْ فِضَّةٍ...»
اگر نه این بود که همه مردم [در انکار خدا] یک‌دست می‌شدند، قطعاً برای کسانی که به خدای رحمان کفر می‌ورزیدند، سقف‌ها و پلکان‌هایی از نقره قرار می‌دادیم...

خداوند در اینجا تصریح می‌کند که این ثروت‌ها و زر و زیورها برای منِ خدا هیچ ارزشی ندارد. اگر قرار بود دنیا «ارزش» داشته باشد، اولیاءِ خدا در صدرِ آن بودند. اما دنیا ابزارِ امتحان است، نه پاداشِ نهایی.
وقتی می‌بینید شخصی در اوجِ طغیان و گناه، در رفاه است، نباید فکر کنید که «خدا او را دوست دارد». خیر! دنیا برای خدا مثلِ «آبِ بینیِ گوسفند» یا «بالِ مگس» است.

واقعیتِ جامعه امروز ما این است که ما دچارِ «خطایِ شناختی» شده‌ایم. تصور می‌کنیم هر که ماشینش گران‌تر، خانه‌اش بزرگ‌تر و شهرتش بیشتر است، لابد «نورِ خدا» در دلِ اوست.
این، همان «فریبِ دنیا» است. دنیا، بستری است که خداوند به همه، چه کافر چه مؤمن، برای خوردن و آشامیدن و آزموده شدن می‌دهد. دنیا «عرصه‌ی بقا» نیست، «عرصه‌ی آزمایش» است.

«ایمان»؛ هدیه‌ی اختصاصیِ محبان
اما در مقابلِ دنیا، «ایمان» قرار دارد. امام (ع) می‌فرمایند: «ایمان را عطا نمی‌کند مگر به آن‌کس که دوستش دارد».
ایمان، یک پدیده ساده نیست؛ ایمان، «اتصالِ به بی‌نهایت» است. ایمان، آن نوری است که قلبِ مؤمن را از ظلماتِ شک و تردید نجات می‌دهد.

چرا خدا ایمان را به همه نمی‌دهد؟ چون ایمان «امانتِ خاص» است.
ببینید، یک پادشاه، هرگز کلیدِ گاوصندوقِ اصلیِ سلطنتی‌اش را به غریبه‌ها نمی‌دهد. آن را به کسی می‌دهد که به او اطمینان دارد. ایمان، «رازِ محبوبیت» است. کسی که ایمان دارد، یعنی خدا او را برای «خودش» انتخاب کرده است.
شاید بگویید: «آقا، من ایمان دارم اما چرا زندگی‌ام سخت است؟»

پاسخ این است: چون خدا تو را دوست دارد، تو را با «دنیا» به بازی نمی‌گیرد. مؤمن، عزیزِ خداست. او نمی‌خواهد تو را با اسباب‌بازی‌هایِ دنیا مشغول کند. او می‌خواهد «قلبِ تو» را برای خودش خالی نگه دارد.

شعرِ زیبایی است که می‌گوید:

گر به دولت برسی، مست نگردی مردی             گر به ذلت برسی، پست نگردی مردی
اهلِ عالم همه بازیچه دستِ هوس‌اند                گر تو بازیچه نشد، هر که تو هستی مردی

ایمان، یعنی تو بازیچه‌یِ دنیا نشدی. ایمان یعنی تو در میانِ طوفان‌ها، «لنگرگاه» داری.

واقعیت‌هایِ امروز
برادران و خواهران! بیایید به جامعه‌مان نگاه کنیم. امروز بزرگترین آفتِ زندگیِ ما، «مقایسه‌یِ داشته‌ها» است. ما با نگاه به زندگیِ دیگران، «احساسِ شکست» می‌کنیم.
رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی، سبکِ زندگیِ سلبریتی ‌ها، همه و همه دارند به ما القا می‌کنند که: «اگر نداری، پس عقب‌مانده‌ای؛ اگر نداری، خدا تو را دوست ندارد.

امام (ع) دارند این باور را «شیمی‌درمانی» می‌کنند. ایشان می‌گویند:

۱. ثروت، نشانه‌یِ محبوبیت نیست (چون دشمنان هم دارند).
۲. ایمان، نشانه‌یِ محبوبیت است (چون فقط دوستان دارند).

ما باید «شاخصِ موفقیت» خود را تغییر دهیم. موفقیتِ من چیست؟ اینکه در بحرانِ اخلاقی، دروغ نگفتم؟ اینکه در فشارِ مالی، به حرام دست نزدم؟ این «ایمان» است. این، همان «مدالِ افتخار» است که خداوند بر گردنِ مؤمن انداخته.
تاریخِ ما پر است از مؤمنانی که در فقرِ مطلق بودند، اما «غنیِ مطلق» در قلبشان بود.
ابوذرِ غفاری در تبعیدگاهِ ربذه، هیچ نداشت، اما در اوجِ ایمان بود. او محبوبِ خدا بود. آیا کسی جرأت می‌کند بگوید ابوذر چون در فقر بود، خدا او را دوست نداشت؟

نتیجه‌گیری: بازگشت به محبوبیتِ حقیقی
جانِ کلام در یک جمله است:
دنیا را به هر کسی می‌دهند تا خود را نشان دهد؛ ایمان را فقط به محبان می‌دهند تا خدا را نشان دهند.
اگر امروز در زندگیِ خود، گرهی دارید، اگر در مضیقه هستید، به جایِ غصه خوردن، به قلبتان نگاه کنید. ببینید آیا «ایمان» در آن هست؟ آیا هنوز نماز برایتان شیرین است؟ آیا هنوز از گناه متنفر هستید؟ اگر پاسخ «بله» است، خدا را شکر کنید. شما در «لیستِ محبوبانِ خدا» هستید. این همان چیزی است که انبیا برایش گریستند.

بیایید عهد ببندیم که دنیا را «ابزار» ببینیم، نه «هدف». دنیا را برایِ خدمت به خلق و ساختنِ آخرت بخواهیم، نه برایِ فخر‌فروشی.
پروردگارا! ما را از دنیا به آن اندازه‌ای بهره‌مند کن که محتاجِ خلق نشویم، اما ایمانِ ما را به آن اندازه‌ای زیاد کن که هیچ‌گاه از تو جدا نشویم.
پروردگارا! قلب‌هایِ ما را که مخزنِ ایمان است، از تیرگی‌هایِ طمع و حسادت پاک بگردان.

«والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته»

«شیعه کوئست؛ همراه شما در مسیر تبلیغ و ترویج دین»
www.shiaquest.net
به کانال سخنرانی های مکتوب و #روضه در ایتا بپیوندید @shiaquest_net