🔹 فریادهای مردم مبعوث شده (۱۴)
«مسلّماً فریادهای شما در میادین، در نتیجه مذاکرات مؤثر است.»
امام سید مجتبی حسینی خامنهای، ۲۰/۱/۱۴۰۵
# سخنرانی_حماسی_قرآنی
# ویژه_تجمعات_شبانه
🔻 فریاد چهاردهم: خدای در میدان را با ابزار استغاثه متوجه درخواستهای خود کنیم
«إِذْ تَسْتَغيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِأَلْفٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُرْدِفينَ» (انفال: ۹)
ای ملت سلحشور و ای ایستادگان در دل شبهای مقاومت!
بیش از هفتاد شب است که خیابانها، شاهد گامهای استوار و فریادهای حقطلبانه شماست. در این کارزار عظیم، پیشوای متقیان و فاتح خیبر، امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام)، به ما میآموزد که پیش از کشیدن شمشیر در برابر جبهه باطل، باید دست تمنا و #استغاثه به سوی آسمان بلند کرد. ایشان در خط مقدم نبرد، اینگونه با خدای خویش خروش برمیداشتند:
«خداوندا! دلهایمان به سوی تو کشیده، گردنمان به جانب تو دراز، چشمهایمان به تو خیره و قدمها به سوی تو به راه افتاده است... خداوندا! دشمنیِ نهان آشکار شده و دیگهای کینه به جوش افتاده است. خداوندا، از نبود پيامبرمان، و زيادى دشمنان، و خواسته هاى پراكنده مان به تو شكايت مى آوريم. پروردگارا! بین ما و دشمنانمان به حق حکم فرما، که تو بهترین حکمکنندگانی!» (نامه ۱۵ نهجالبلاغه)
ای مردم غیور! به نظر شما چرا امیرالمؤمنین (ع) پیش از نبرد اینگونه تضرع میکند؟ چون میخواهد این حقیقتِ بزرگ در عمق جانِ من و شما حک شود که تنها تقسیمکننده پیروزی و شکست در عالم، تنها و تنها خدای متعال است! پس بر اساس نگاه خالصِ موحدانه، آن نیرویی که به امکانات مادی و موشکهای ما قدرت، به ایستادگی ما در خیابانها برکت، و به مسئولانِ خدوم ما جرئت و شجاعت میبخشد، تنها و تنها تضرع و استغاثه به درگاه قادر متعال و توسل به اهلبیت (علیهمالسلام) است.
قرآن کریم، این «توجه به قادر مطلق در میانه میدان نبرد» را در سوره مبارکه انفال، در میانه جنگ بدر، چه زیبا به تصویر میکشد:
«إِذْ تَسْتَغيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِأَلْفٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُرْدِفينَ» (انفال: ۹).
به یاد آورید آن هنگام را که در میدان نبرد، از شدت سختی به پروردگارتان استغاثه کردید و او دعایتان را اجابت کرد و فرمود: من شما را با لشکری از هزاران فرشته که پیاپی فرود میآیند، یاری میکنم!
برادران و خواهران! استغاثه با یک دعای معمولی فرق دارد. یک وقت شما خواستهای دارید و آن را بر زبان میآورید؛ اما استغاثه یعنی فریادِ مضطرانه! یعنی وقتی با تمام وجود درک میکنی که اگر به خاک نیفتی و التماس نکنی، راه نجاتی نیست و او خواسته تو را اجابت نخواهد کرد.
مجاهدانِ حاضر در میدان! ما چه زمانی به این مقامِ استغاثه میرسیم؟
زمانی که همه ما — هم مردم و هم مسئولان — با پوست و استخوان باور کنیم که کلید فتح و ظفر تنها در دست خداست... خدا و موشک نه، فقط خدا! خدا و مذاکره نه، فقط خدا! تسلیحات و تدابیر تنها ابزارند؛ اراده، ارادهی اوست!
وقتی به این باورِ توحیدی رسیدیم، خواهیم دید که دیگر از هیچ قدرت پوشالی و از هیچ هیاهوی رسانهای واهمه نخواهیم داشت! قرآن بر سر مرعوبان فریاد میکشد:
«أَ تَخْشَوْنَهُمْ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنين» (توبه: ۱۳).
آیا از دشمنان میترسید؟! در حالی که خداوند سزاوارتر است که از او بترسید، اگر به حقیقت مؤمنید!
اگر به این باور نرسیدیم، باید توقعِ دیدنِ دستِ اعجازگر خدا در یاری جبهه حق را از ذهنمان بیرون کنیم.
این آیه نورانی را همه در لحظات سختی زمزمه کردهایم: «أَمَّنْ يُجيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوء» (نمل: ۶۳).
علامه طباطبایی (ره) در تفسیر این آیه میفرمایند: شرط قطعی اجابتِ انسان مضطر، این است که از همه کس و همه چیز جز خدا قطع امید کرده باشد. پس ما نیز اگر به دنبال پیروزی کامل هستیم، باید در عین تقویت ابزارهای مادی — که آن هم دستور خود خداست(وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة) — دل از وعدههای توخالیِ دیگران ببُریم و فقط امر خدا را در میدان جستجو کنیم.
فریاد ما بر سر آن عدهای غربگرای ترسو است که مدام بذر ناامیدی میپاشند و سعی میکنند دل مردم را از نبرد با دشمن خالی کنند! آنان با دیدن ناوها و هیاهوی رسانهای دشمن، زانوهایشان میلرزد و باز هم ذلیلانه نسخه #تسلیم و #سازش میپیچند. ولی ما چون به ابرقدرتِ واقعیِ عالم تکیه داریم! هرگز ذلیلانه و از سر سستی، دست گدایی به سمت میز مذاکره دراز نمیکنیم! «فَلا تَهِنُوا وَ تَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَ اللَّهُ مَعَكُم» (محمد: ۳۵) هرگز سست نشوید و دشمن را به صلح و سازش دعوت نکنید، در حالی که شما برترید و خدا با شماست!
[هیهات منا الذله... هیهات منا الذله... هیهات منا الذله...]
ای مجاهدانِ خستگیناپذیر! بیش از هفتاد شب است که در میدان هستید و قطعاً اهل دعا بودهاید؛ اما از امشب — که به روایتی شب زیارتی حضرت علی بن موسی الرضا (علیهالسلام) است — بیایید عهد ببندیم. بیایید در کنار این حضور قدرتمندانه و بدون خستگی، سلاح بُرندهترِ «استغاثه» را به دست بگیریم. برنامهای منظم برای تضرع داشته باشیم و نصرت نهایی را برای کسی طلب کنیم که تمام این تلاشها، مقدمهسازی برای ظهور اوست... امام زمانمان، ارواحنا له الفدا و عجل الله تعالی فرجه الشریف.
[الله اکبر... الله اکبر... الله اکبر...]
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
