نورِ ایمان و معنویت در دفاع مقدس

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـنِ الرَّ‌حِیمِ

✍️:حجةالاسلام سیدمحمدموسوی

الحَمدُ للهِ رَبِّ العالَمینَ وَ الصَّلاةُ وَ السَّلامُ عَلی سَیِّدِنا وَ نَبیِّنا ابِی‌القاسِمِ مُحَمَّدٍ وَ عَلی آلِهِ الطَّیِّبینَ الطّاهِرینَ، سِیَّما بَقیَّةِ اللهِ فِی الأَرَضین.
عزیزان و سروران گرامی! وقتی به تاریخِ هشت‌ساله‌ی دفاع مقدس می‌نگریم، آنچه بیش از همه ذهنِ مورخان و تحلیل‌گران نظامیِ جهان را به خود مشغول کرده، نه فقط ابعادِ تاکتیکی و لجستیکیِ نبرد، بلکه «عاملِ تعیین‌کننده‌ای» است که در دکترین‌های نظامیِ کلاسیک، جایی برای آن تعریف نشده است؛ و آن چیزی نیست جز «معنویت».

ما امروز در این محفل جمع شده‌ایم تا نه فقط برای مرورِ خاطرات، بلکه برای کشفِ «رازِ پایداری» آن نسل، بازخوانی کنیم که چگونه در تقابلِ نابرابرِ یک ملتِ تازه انقلاب کرده با ارتشی تا دندان مسلح که حمایتِ شرق و غرب را پشتِ سر داشت، معنویت تبدیل به سلاحِ استراتژیک شد.

خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ...» (سوره انفال، آیه ۶۰).
مفسرانِ ما می‌گویند «قوّت» در اینجا فقط موشک و تانک نیست؛ بالاترین مصداقِ قوّت، قوّتِ قلب و اتکال به قدرتِ لایزالِ الهی است.
امروز می‌خواهیم ببینیم چرا آن جوانِ بسیجی، وقتی در محاصره‌ی دشمن قرار می‌گرفت، نه تنها واهمه نداشت، بلکه زیباترین لبخندها را بر لب داشت.

معنویت، زیربنای استقامت
دوستان من! اولین رکنِ معنویت در دفاع مقدس، «خداباوریِ عملی» بود. در مکتبِ اهل‌بیت (علیهم‌السلام)، جنگ، ابزاری برای قدرت‌طلبی نیست؛ بلکه «دفاع از حریمِ حق» است.
امیرالمؤمنین (علیه السلام) در نهج‌البلاغه، در توصیفِ یارانِ خود می‌فرمایند:«کَانُوا إِذَا سَمِعُوا وَقْعَ النَّبْلِ وَ صَهِیلَ الْخَیْلِ... اِشْرَأَبُّوا لَهَا بِأَعْنَاقِهِمْ» (خطبه ۱۲۳)، یعنی وقتی صدای جنگ را می‌شنیدند، با اشتیاق به سمتِ آن می‌دویدند. چرا؟ چون برای آن‌ها مرگ، انتهایِ زندگی نبود، بلکه آغازِ پرواز بود.

در دفاع مقدس، این نگاهِ علوی بازتولید شد. شما وصیت‌نامه‌های شهدا را بخوانید؛ کمتر وصیت‌نامه‌ای است که در آن «ترس از خدا» و «امید به رحمتِ الهی» نباشد. این همان چیزی است که امام راحل (ره) بارها بر آن تأکید داشتند: «ما برای اسلام می‌جنگیم».

داستان :
در خاطرات نقل شده هست در عملیات کربلای ۵، فرماندهی را دیدم که نیمه‌شب از سنگر خارج شد. فکر کردم برای سرکشی به خط می‌رود. دیدم در گودالی که با پلاستیک پوشانده شده بود، مشغولِ نمازِ شب است؛ چنان با تضرع می‌گریست که گویی همین الان قرار است با خدا ملاقات کند. این فرماندهی که در میدانِ جنگ، «شیرِ بیشه‌ی نبرد» بود، در محراب، «عابدِ شب» می‌شد.

شعر:
در مسلخِ عشق جز نکو را نکشند                  روبه‌صفتانِ زشت‌خو را نکشند
پایانِ تو هر چه باشد، جز این ممر نیست         خوش‌تر زِ شهادت، به خدا مَردُم نیست

توسل و تمسک به اهل‌بیت
دومین رکن، «فرهنگِ توسل» بود. جبهه‌های ما «حسینیه» بود. وقتی رزمندگان نامِ «یا زهرا (س)» یا «یا حسین (ع)» را بر سربندهایشان می‌نوشتند، تنها یک حرکتِ نمادین نبود؛ بلکه اعلامِ پیوندِ با امامت بود.
امام صادق (ع) می‌فرمایند: «اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ حَرارَةً فى قُلُوبِ الْمُؤْمِنینَ لا تَبْرُدُ اَبَداً» (مستدرک الوسائل، ج ۱۰، ص ۳۱۸).
این حرارت، در سال‌های جنگ، به «سرمایِ ایمان» تبدیل شده بود که آتشِ گلوله‌ها را خنک می‌کرد.

امروز در جامعه، گاهی برخی شبهه می‌کنند که «چرا این‌قدر بر مسائلِ معنوی تأکید دارید؟ مگر جنگ تخصص نمی‌خواهد؟»
پاسخ روشن است: تخصص، بی‌معنویت، جسمِ بی‌روح است. ما در دفاع مقدس، تخصصِ نظامی را داشتیم، اما معنویت بود که به آن «روح» می‌داد. آن نوجوانی که در هویزه یا شلمچه، با دستِ خالی مقابلِ تانک ایستاد، نه با فرمول‌های فیزیک، که با «اطمینانِ قلبی» به وعده‌ی نصرتِ الهی ایستاد.

قرآن می‌فرماید: «أَلا بِذِكرِ اللَّهِ تَطمَئِنُّ القُلوب» (رعد، ۲۸). جنگ، اضطراب‌آورترین پدیده‌ی بشری است؛ اما رزمندگان ما به یادِ خدا به آن «اطمینانِ» درونی رسیده بودند که حتی در شدیدترین بمباران‌ها، قرآن می‌خواندند.

نتیجه‌:
برادران و خواهران! چرا امروز از آن فرهنگ فاصله گرفته‌ایم؟ امروز دشمن، جنگِ سخت را به «جنگِ نرم و شناختی» تبدیل کرده است. در آن زمان، دشمن می‌خواست زمینِ ما را بگیرد؛ امروز می‌خواهد «ایمانِ» ما را بگیرد.
نکته‌ی کلیدی در دفاع مقدس، «اخلاص» بود. در آن سال‌ها، نام و نشان مطرح نبود. «سردارِ بی‌نام» داشتیم. امروز جامعه‌ی ما بیش از هر زمانِ دیگری به آن «اخلاصِ دورانِ دفاع مقدس» نیاز دارد. اگر مسئولِ ما، کارمندِ ما، جوانِ ما، همان اخلاص را در کارش بیاورد، مشکلاتِ اقتصادی و فرهنگیِ امروز به راحتی حل می‌شود.

شهدا رفتند تا «حق‌الناس» ضایع نشود، تا «عدالت» برقرار شود، تا «عزتِ ملی» حفظ شود. امروز پاسداشتِ دفاع مقدس، نه فقط در هفته‌ی دفاع مقدس، بلکه در «درست کار کردن» و «صادق بودن با مردم» است.
خدایا! به برکتِ خونِ پاکِ شهیدان، ما را در پیمودنِ راهِ آن‌ها ثابت‌قدم بدار. خدایا! یاد و خاطره‌ی معنویتِ دفاع مقدس را در قلوبِ نسلِ جدیدِ ما زنده نگه دار.

«وَ سَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنقَلَبٍ یَنقَلِبُونَ...»

«شیعه کوئست؛ همراه شما در مسیر تبلیغ و ترویج دین»
www.shiaquest.net
به کانال سخنرانی های مکتوب و #روضه در ایتا بپیوندید @shiaquest_net